Μια βδομάδα μετά το κλείσιμο της κάλπης και με πιο καθαρό μυαλό πια, ας πούμε τις δικές μας υποκειμενικές απόψεις για τα πολιτικά πράγματα του τόπου. Καταρχάς, φαντάζομαι πλέον είναι πεντακάθαρο σε όλους ότι το πολιτικό σύστημα που φέρει το όνομα Προεδρευόμενη Δημοκρατία δεν είναι αυτό που αναφέρεται στο Ελληνικό Σύνταγμα. Νομίζω ότι το Προεδρευόμενη Μειοψηφία μας ταιριάζει καλύτερα.
Ανέκαθεν ίσχυε να κυβερνά αυτόν τον τόπο μια μειοψηφία, άλλοτε μεγαλύτερη, άλλοτε μικρότερη. Αυτό όμως που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια και ειδικότερα στις τελευταίες εκλογές ξεπερνάει κάθε όριο διαστρέβλωσης της δημοκρατίας. Και βέβαια το χειρότερο όλων είναι ότι δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Η αλαζονεία περισσεύει μέσα από σκόρπια και άδεια ξύλινα πολιτικά λόγια, που λέγονται τυπικά απ’ αυτούς που οδηγούν τα πράγματα εκεί που θέλουν, για να κυβερνήσουν.
Ας μιλήσουμε όμως επί του πρακτέου, για να καταλάβετε τι εννοώ. Το εκλογικό σώμα σήμερα, έτσι τουλάχιστον όπως είναι καταγεγραμμένο, αποτελείται από 9.840.525 πολίτες που έχουν δικαίωμα ψήφου. Απ’ αυτούς δεν προσήλθαν στις κάλπες 4.274.230, δηλαδή ποσοστό 43,43%. Από τους υπόλοιπους που ψήφισαν ο σύριζα πήρε 1.925.904, δηλαδή 320.074 λιγότερους από τον Γενάρη του 2015, και ποσοστό, σημειώστε παρακαλώ, 19,75% του συνόλου του εκλογικού σώματος. Ο δε δεύτερος μέτοχος της σημερινής κυβέρνησης έλαβε 200.423 ψήφους, δηλαδή 93.260 λιγότερους από τον Γενάρη του 2015 και ποσοστό που μετά βίας ξεπερνάει το 2% του συνόλου του εκλογικού σώματος. Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, έχουμε μία κυβέρνηση η οποία κυβερνάει χοντρικά με το 22% του συνόλου του εκλογικού σώματος. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Δεν θέλω να μπω σε περεταίρω ανάλυση των εκλογών. Το 43,43% της αποχής δίνει ένα συντριπτικό μήνυμα απαξίωσης του πολιτικού συστήματος γενικά. Κανένα από τα κόμματα που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη βουλή δεν σημείωσε αύξηση των ψήφων που έλαβε, σε σχέση με τις εκλογές του Γενάρη, με μοναδικές εξαιρέσεις την σύμπραξη πασόκ δημάρ και την ένωση κεντρώων του Λεβέντη. Για αυτό το συντριπτικό μήνυμα, εν μέσω της μεγαλύτερης μεταπολεμικά κρίσης, δεν γίνεται λόγος από κανέναν. Ούτε από δημοσιογράφους, ούτε από πολιτικούς αλλά ούτε κι από εμάς τους ίδιους που βιώνουμε τις συνέπειες των επιλογών μας.
Η συζήτηση επομένως δεν αφορά ούτε την αριστερά ούτε τη δεξιά ούτε το κέντρο. Η πολιτική βεντάλια από το ένα άκρο μέχρι το άλλο έγινε κουρέλι και η κομματική ήττα που υπέστη το σύστημα είναι συντριπτική. Επαναλαμβάνω και πάλι ότι η κουβέντα που πρέπει να κάνουμε είναι πολιτική σε επίπεδο ιδεών, οι αξίες των οποίων πρέπει να στέκουν μακριά από τεχνοκρατικές αντιλήψεις εξυπηρέτησης του κέρδους του χρήματος. Με εργαλείο την αμεσότητα της δημοκρατίας πρέπει να έχουμε ως στόχο την αυτοδιαχείριση της κοινωνίας μέσα από την ολοκληρωτική συμμετοχή του κόσμου στα κοινά Όσο παραμένουμε εγκλωβισμένοι στους μικρόκοσμούς μας, τόσο δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον ταξικό πόλεμο που έχει κηρυχτεί από τον πλούτο, ο οποίος μας θέλει απομονωμένους, για να μπορεί εύκολα να κλέβει και να μεγαλώνει. Οι ζωές των παιδιών μας είναι ήδη υποθηκευμένες. Οι ευθύνες μας πλέον είναι τεράστιες και δεν είναι για όλους ίδιες.
Γιώργος Ανδρεάδης